Marga van Donselaar, 25-7-1958.

Echtgenote, moeder, schoonmoeder, oma, vriendin, gek op Thailand en ….. keramiste in mijn eigen atelier. Allemaal geschenken waar ik trots op ben. Soms bloedserieus maar meestal een beetje gek.

Rond mijn 50e gooide ik het roer om en opende Leim & Zwa. Een uit passie geboren verandering die ik doorvoerde na een half leven werken in de gezondheidszorg en later in het beroeps-onderwijs. Sommigen verklaarden mij voor gek….
Reeds vele jaren eerder ging ik wekelijks trouw naar mijn keramiek-lessen en volgde vele workshops om zoveel mogelijk kennis op te doen.
Ik werkte als leraar verpleegkunde en leraar sociale vaardigheden in de gezondheidszorg en later bij de politie-academie. Na enkele jaren mijn atelier in mijn vrije uren gerund te hebben nam ik uiteindelijk ontslag bij ‘de baas’ en werd ‘eigen baas’. Een verandering waardoor ik weer kon ademen maar die ook veel verantwoordelijkheden met zich mee brengt. Want voor een klein eigen bedrijf moet je ‘knokken’. Dat krijg je niet vanzelf.
In de dagelijkse keramiek- en glazuurlessen gebruik ik alle didactiek die ik geleerd heb en na 13 jaar ben ik nog even blij als de eerste dag dat de deur open ging. Inmiddels heb ik een paar jaar kunstacademie, richting keramiek, doorlopen en volg nog steeds regelmatig workshops bij andere keramisten en bij Mayco, de glazuurfabrikant. Want leren blijf je in dit vak. En dat is nou juist het leuke. Er komen altijd weer nieuwe technieken, zeker als het om glazuren gaat. Ik breng het graag over dus ‘be my guest’.

Ik houd van eerlijke en open mensen. Dat ben ik zelf ook. Soms zelfs te open…
Over het algemeen kan ik het met iedereen goed vinden en ik waardeer ieders persoonlijkheid maar zal het ook uitspreken als me iets stoort. Een open werkhouding is immers de enige goede. Tijdens de lessen en workshops streef ik ernaar om je (de een wat eerder en de ander wat later) zo zelfstandig mogelijk te laten werken en leg ik je uit hoe je dingen beter, anders kunt doen. Hoe je kunt verkennen en ontdekken. Uiteraard gebeurt dat sowieso in een eerste lessencyclus, je komt dan immers om te leren. Ik neem niet snel werk van je over, wel zal ik dingen voordoen op een eigen stuk klei om het jou zelf daarna op jouw werk te laten proberen. Dát is voor mij didactisch bezig zijn.

Hierboven een foto van de opening op 10 augustus 1997. Hoe anders is het nu, zoveel jaar later. Bloednerveus was ik, ook omdat ik natuurlijk helemaal niet wist of mijn atelier levensvatbaar zou zijn. Maar dat is gelukt.